سه شنبه ۳ اردیبهشت ۱۳۹۸ ۲۳ آوریل ۲۰۱۹
ویجت ها و آخرین اخبار
تیتر یک و اخبار برگزیده
آخرین اخبار، ویجت ها و جدول ها

کارگردانان فیلم «ارغوان» با انتشار نامه‌ای سرگشاده به رئیس‌ جمهور اعتراض خود را نسبت به تصمیم شورای صنفی نمایش اعلام کردند.
کارگردانان فیلم «ارغوان» با انتشار نامه‌ای سرگشاده به رئیس‌ جمهور اعتراض خود را نسبت به تصمیم شورای صنفی نمایش اعلام کردند.

در جلسه اخیر شورای صنفی نمایش با متخلف خواندن عوامل فیلم «ارغوان» به دلیل فروش بلیت توسط هنرمندان در سینمای سرگروه، مصوب شد که این فیلم تنها می‌تواند تا روز چهارشنبه به اکران خود ادامه داده و سپس جای خود را به فیلم «ناهید» بدهد. این مساله اعتراض مهدی صباغ‌زاده (پخش‌ کننده فیلم «ارغوان») به تصمیم شورای صنفی نمایش برای پایان دادن اکران این فیلم در گروه سینمایی کورش را به همراه داشت که در نهایت غلامرضا فرجی سخنگوی شورای صنفی نمایش اعلام کرد تبلیغ در سینمایی که سرگروه اکران یک فیلم است،‌ تخلف به شمار می‌آید و این تصمیم به خاطر این تخلف گرفته شده است.

به گزارش امروز آنلاین؛ غلامرضا فرجی در گفتگویی با اشاره به وقوع تخلف، فروش بلیت توسط هنرمندان در سینماهای سرگروه را «دوپینگ» توصیف کرده و توضیح داده بود: این فیلم طبق قراردادی که با سینما کورش داشته است، نتوانسته به کف فروش دست پیدا کند و اکران آن تنها تا چهارشنبه این هفته ادامه خواهد داشت. طبق قانون، هرگونه فعالیت تبلیغاتی در سینمای سرگروه که باعث افزایش کف فروش یک فیلم شود، تخلف به ‌حساب می‌آید و به ‌نوعی دوپینگ است. چون برای میزان کف فروش یک فیلم، فروش فیلم موردنظر در سینمای سرگروه محاسبه می‌شود. فرجی در توضیح اینکه چرا برای «قندون جهیزیه» علی ملاقلی پور چنین تخلفی ثبت نشد، گفت: سرگروه فیلم «قندون جهیزیه» پردیس سینمایی زندگی بود، اما آقای ملاقلی‌پور در پردیس آزادی دست به تبلیغ فیلم خود زد. طبق قانون، تبلیغات بازیگران و عوامل یک فیلم در سینماهای زیرگروه مانعی ندارد و این محدودیت تنها در سینماهای سرگروه وجود دارد.

در واکنش به این اقدام و صحبت‌های سخنگوی شورای صنفی نمایش امید بنکدار و کیوان علی‌محمدی، کارگردانان فیلم «ارغوان» با انتشار نامه‌ای سرگشاده به حسن روحانی، رئیس‌ جمهوری اعتراض خود را نسبت به پایین کشیده شدن فیلم‌شان از سینماهای کشور به خاطر دلایلی که سخنگوی شورای صنفی نمایش برشمرده اعلام کردند. کیوان علی‌محمدی و امید بنکدار در این نامه می‌نویسند: به نام آفریننده‌ زیبایی‌ها

جناب آقای روحانی / با سلام

بیست سالی است افتخار داریم که در سمت‌های مختلف خدمت‌گزار سینمای ایران باشیم و برای بهبود سطح کیفی و تقویت بنیه فرهنگی سینمای‌مان تلاش کنیم. نقد فیلم نوشته، خبرنگاری کرده، فیلم کوتاه و مستند و سینمایی و مجموعه تلویزیونی ساخته‌ایم و به باور بسیاری در فیلم‌های مان، نه نگاه به کیسه زر که همواره دغدغه کیفیت داشته‌ایم. پس از دشواری‌ها و خسارات متحمل شده به خاطر فیلم‌های اول و دوم سینمایی خود در دولت پیشین، فیلم سوم خود را تحت عنوان «ارغوان» در سال نود و دو به تهیه‌کنندگی خودمان در بخش خصوصی با حمایت و همراهی یک گروه همدل به تولید رسانده و پس از دو سال تلاش و تقلا اکران کرده‌ایم. هرگز نه توقع حمایت دولتی و نه انتظار رانت و سهمیه داشته‌ایم و نه طمع سودآوری کلان از گیشه که نیک می‌دانیم رسالت سینمای فرهنگی، راهِ دشوار پیمودن است برای تقویت ریشه‌های فرهنگی‌مان و ارتقا سطح سلیقه مخاطبین و گسترش گونه‌های مختلف فیلم و تولیدات سینمایی برای اقسام سلیقه‌ها. اما امروز پس از بیست سال تلاش و سکوت سخت خسته‌ایم و فرسوده. چرا که روزهای اکران فیلم که قرار است روزهای شور، سرور و غرور و به ثمر رسیدن نتیجه زحمات فیلمسازان باشد، برای ما به روزِ سیاه مجازت گناهان ناکرده بدل شده است.

گلایه ما به خاطر امکانات نابرابر یا تخصیص وام و تسهیلات نیست، چرا که آموخته‌ایم صبوری را و دریافته‌ایم فضیلت سکوت و مدارا را و می‌دانیم که غیرخودی بودن در هر کجای این جهان پهناور چه تاوانی دارد. درد ما واگویه دردمندی تمام کسانی است که عمر و ذوق و دانش و تلاش خود را وقف بقای سینمای فرهنگی می‌کنند و پس از تحمل دشواری‌های تهیه و تولید فیلم، باید در صف طولانی سفره اکران بایستند و ماه‌ها و سال‌ها انتظار بکشند. سفره‌ای که طعامش را عادلانه میان مهمانان توزیع نمی‌کند. یکی را بالای مجلس و مجاور دیس‌های رنگارنگ می‌نشانند و دیگری را پایین سفره مقابل ته مانده‌های فتیر. جای ما در این سفره به اکنون رسید، فصل رکود سینما، با قرارداد اکران دو هفته‌ای با سرگروه و تمدید زمان اکران بر اساس قانون کف فروش. تلاش‌های‌مان برای گرفتن تبلیغات شهری نیز به سرانجام نرسید و طرح‌های مختلف پوستر که همه از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مُهر تایید گرفته بود، از سوی سازمان زیباسازی رد شد و پاسخ درخواست آخرین طرح پوستر ما که هیچ عکسی برای ممیزی نداشت و جز لوگوی نام فیلم و اسم بازیگران و عوامل بر سفیدی کاغذ نقشی نداشت، تا کنون بی‌پاسخ مانده. به جرم این که تنهاییم و با انگ این که روشنفکریم! در حالی که تعهدات سنگین مالی فیلم به قوت خود باقی‌ است و سوای آن، پرداخت دستمزد عوامل که با جان و دل کار کرده‌اند و بعد از دو سال همچنان صبور و ساکت با شرایط ما و سینمای فرهنگی کنار آمده‌اند، بار سنگین شرمساری است بر شانه‌های لاغر ما. قصه همین‌جا تمام نشده است. شورای صنفی نمایش که رسالت حمایت و تقسیم عادلانه‌ی حقوق میان سینماگران و صاحبان آثار را به عهده دارد، با خُرده‌گیری و تفسیر شخصی از جزییات قرارداد پخش و خوانش و برداشت متفاوتی از طرفین قرارداد با وجود حفظ کف فروش در تمام مدت اکران و به رغم اعلام موافقت صریح سینمای سرگروه، پخش‌ کننده و صاحبان فیلم به تمدید، سرگروهی سینما را از فیلم «ارغوان» گرفت و سینماهای نمایش دهنده فیلم را به حداقل رساند. این همه بسنده نبود که به جرم تخلف از قوانین نیز متهم شدیم. به این گناه که هنرمندان و بازیگرانی که شاهد شرایط ما بوده‌اند در حمایت از فیلم (به عنوان نمونه‌ای از سینمای فرهنگی) به سینما آمدند و با هواداران خود به تماشای «ارغوان» نشستند. آیا حضور بازیگران در سینما تخلف است؟ و اگر تعریف تخلف، بالا بردن کاذبِ فروش فیلم در سینمای سرگروه است؛ چطور در روزهای پایانی هفته که برنامه اکران مردمی با حضور بازیگران در سینما برگزار نمی‌شد، فیلم ارغوان به کف فروش خود می‌رسید؟ و اگر تخلف کار ناپسندی است چرا با کسانی که با خرید بلیط فیلم خود یا با پخش کردن کوپن‌های بلیط تمام بها به شکل کاذب کف فروش فیلم‌شان را نگه می‌دارند برخوردی نمی‌شود؟

آقای روحانی عزیز، درد از عدم رعایت عدالت بر سر تقسیم امتیازات نیست که بر آن چشم بسته‌ایم. درد بر تقسیم ناعادلانه‌ی مجازات است! چطور می‌شود که پیش از تشکیل جلسه شورای صنفی در روز دوشنبه، حکم صادر شده برای فیلم ما روی پیشخوان روزنامه فروشی‌ها باشد؟ آیا جز این است که حکم، پیش از محاکمه صادر شده؟ با تمام احترامی که برای تمامی مدیران فرهنگی قائلیم و با فشردن دست یکایک اعضای محترم شورای صنفی نمایش که تعدادی از آنان از همکاران و دوستان ما هستند، عمیقا باور داریم مجازات فیلم «ارغوان» مستقل بودن سازندگان آن است، نه تخلف شان. وگرنه سنگین ترین مجازات تخلف بر اساس آیین نامه‌ای که رویت نشده و نمی‌دانیم مصوب کی و کجاست، می‌تواند برخورد شفاهی یا تذکر کتبی باشد.

آقای رییس جمهور، این گلایه‌نامه است اما ما گلایه‌مند نیستیم! درددل مان را با شما در میان گذاشتیم چون در تمام این سال‌ها سکوت کرده‌ایم و هر بار سخنی گفتیم کسی در سینما صدایمان را نشنید، چون ساختن فیلمی در ستایش هنر و تکریم اخلاق و خانواده ، بر دوش‌مان صلیبی شده که نه گلایه که گریه هم چاره آن نمی کند. گلایه ما به خاطر نگرانی از آینده‌ی هنرجویانی است که پشت صندلی‌ها می نشینند تا راه و رسم کارگردانی بیاموزند، می‌خوانند، می‌جویند و می‌جوشند تا تصویر تازه‌ای از میهن‌مان بسازند، تصویری دیگر، تصویری بهتر... می‌آیند تا فردای سینمای ایران باشند و با سینمایی دیگر جامعه‌ای بهتر بسازند. از ما گذشت... بر سر آنان چه خواهد آمد؟

ارسال دیدگاه:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

جهت ارسال دیدگاه خود ابتدا بر روی کادر «من ربات نیستم» کلیک کنید.
پس از تایید، دکمه «ارسال دیدگاه» نمایان خواهد شد که با کلیک بر روی آن می توانید دیدگاه خود را ارسال نمایید..