جمعه ۳۰ فروردین ۱۳۹۸ ۱۹ آوریل ۲۰۱۹
ویجت ها و آخرین اخبار
تیتر یک و اخبار برگزیده
آخرین اخبار، ویجت ها و جدول ها

غلامرضا امامی معتقد است وفور شبکه‌های مجازی و تلویزیونی و دسترسی به اینترنت ما را از تخیل باز داشته است.
غلامرضا امامی معتقد است وفور شبکه‌های مجازی و تلویزیونی و دسترسی به اینترنت ما را از تخیل باز داشته است.

غلامرضا امامی نویسنده و مترجم در گفت‌وگویی در مورد عنصر تخیل در داستان‌ نویسی و نقش شبکه‌های مجازی و تلویزیونی در کم‌رنگ‌ شدن آن صحبت کرده است. امامی معتقد است عصر رادیو، عصر خوشی بود. او می‌گوید: با آمدن تلویزیون دیدگان ما به صفحه‌ها دوخته شد. گوش و چشم‌های ما شنوا و توانا شدند، اما تخیل را از یاد بردیم.

به گزارش ایلنا؛ غلامرضا امامی با اشاره به کمرنگ شدن تخیل در داستان‌های جدید گفت: وفور شبکه‌های مجازیِ انبوه و شبکه‌های تلویزیونی و دسترسی همگان به اینترنت ما را از فضای رنگین تخیل باز داشته است. مثلا در روزگاری، پدران ما قصه‌هایی می‌گفتند از سفرشان به مشهد، کربلا یا حج. ما در گفتار ایشان، تخیل خویش را به کار می‌بستیم و همراه آنان همسفر می‌شدیم. گاه ادامه سفر را در خواب می‌دیدیم. از اندک جهان‌گردان ایرانی که به دنیاهای دیگر سفر کردند و به غرب رفتند و شرح حالشان را بازنوشتند و گفتند، کسانی مثل «برادران امیدوار» که با موتور سیکلتی، گرد جهان گشتند. اما اکنون با دگمه‌ای و صفحه‌ای می‌توان نه تنها شهرهای ایران را دید، بلکه به گردِ جهان سفر کرد.

امامی با اشاره به داستان‌های تخیلی که در گذشته وجود داشت و داستان آن همیشه در یاد انسان باقی‌ می‌ماند، بیان کرد: من در آغاز نوجوانی کتاب زیبای «دور دنیا در هشتاد روز» نوشته ژول ورن را خواندم و هنوز همراه او شیرینی آن لحظات خوش و تخیل آفرین را در خود دارم.

این نویسنده با اشاره به شبکه‌های اجتماعی افزود: گمان می‌کنم وسعت شبکه‌های مجازی همچون اینستاگرام، تلگرام، واتس‌اپ، فیسبوک، توییتر و انبوه شبکه‌های ماهواره‌ای، با همه حسنی که دارند، به ما «دیدن» را آموختند و از خواندن بازداشتند. ما «تخیل» را در پستوی حافظه خود نگه‌ داشته‌ایم.

امامی ادامه داد: در کشورهای دیگر، بسیاری از نویسندگان، حتی با ایمیل بیگانه هستند. من خودم بسیاری از نویسندگان را دیده‌ام که یا تلویزیون ندارند یا کمتر تلویزیون می‌بینند. به گمانم عصر رادیو، عصر خوشی بود. گوش‌های ما داستان‌ها را می‌شنید و به همراه گویندگان پرواز می‌کردیم. با آمدن تلویزیون دیدگان ما به صفحه‌ها دوخته شد. گوش و چشم‌های ما شنوا و توانا شدند، اما تخیل را از یاد بردیم.

امامی با اشاره به دلنوشته‌هایی که امروزه در هجم عظیم، به عنوان داستان منتشر شده و در دسترس مخاطبان قرار می‌گیرد؛ گفت: در میهن ما، دلنوشته‌های بسیاری نشر می‌یابد. دلنوشته‌هایی که بیان احساس شخصی است. هر چند در میان آنها می‌توان نمونه‌هایی را که نویسنده احساس شخصی‌اش را پلی دانسته که به خواننده انتقال دهد. اما گاه که بعضی از این دلنوشته‌ها را می‌بینم و می‌خوانم با خود می‌گویم مرا چه به حالات شخصی و عشق‌ها، شادی‌ها و غم‌ها، آمال و آرزوهای فردی؟ گمان می‌کنم بسیار از قلم به دستان تازه‌کار ما، «همزاد پنداری» را از یاد برده‌اند.

ارسال دیدگاه:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

جهت ارسال دیدگاه خود ابتدا بر روی کادر «من ربات نیستم» کلیک کنید.
پس از تایید، دکمه «ارسال دیدگاه» نمایان خواهد شد که با کلیک بر روی آن می توانید دیدگاه خود را ارسال نمایید..